Μία από τις πιο φορτισμένες συναισθηματικά ημέρες της πολιτικής μου σταδιοδρομίας ήταν η Κυριακή 13 Φεβρουαρίου. Μέσα στη αίθουσα της ολομέλειας διεξάγονταν έντονες συζητήσεις και έκδηλη ήταν η αγωνία όλων των συναδέλφων βουλευτών - ανεξάρτητα από το κόμμα που ανήκουν ή άνηκαν μέχρι πρότινος - για την όποια απόφαση θα επέλεγαν. Έξω από τη Βουλή η Αθήνα φλεγόταν. Δεκάδες φωτιές, ενώ τα χημικά έφταναν μέχρι τους διαδρόμους της Βουλής.
Υπήρχε όμως και ένα άλλο θλιβερό θέαμα που δεν μπόρεσαν να καταγράψουν οι τηλεοπτικές κάμερες. Το θέαμα κάποιων βουλευτών να βλέπουν μπάσκετ στο καφενείο της Βουλής. Το θέαμα άλλων βουλευτών να απέχουν από την κρίσιμη ψηφοφορία....
Δεν θα επιχειρήσω επΆ ουδενί να διεκδικήσω το ρόλο του τιμητή της κοινοβουλευτικής νομιμότητας. Ο καθένας μας άλλωστε κρίνεται από το λαό την ημέρα των εκλογών. Διατηρώ όμως το δικαίωμα, ως νέος πολιτικός, ως σκεπτόμενος πολίτης και ως Έλληνας να διατυπώσω τη πικρία μου για την απουσία υπευθυνότητας σε τέτοιες κρίσιμες πολιτικές αποφάσεις. Το πολιτικό σύστημα ήταν τη Κυριακή κατώτερο των περιστάσεων. Και βέβαια, όχι μόνο την Κυριακή. Δυόμισι χρόνια τώρα, κανένα από τα κοινοβουλευτικά κόμματα δεν μπορεί να ανταποκριθεί στις προσδοκίες των πολιτών. Οι διαγραφές, οι ανεξαρτητοποιήσεις, οι αποχές δεν σώζουν τα προσχήματα. Λειτουργούν - ακόμα και τώρα - μόνο για ψηφοθηρικούς σκοπούς. Ποιος αλήθεια πιστεύει, ότι αυτές οι πρακτικές στέκουν ακόμα στην Ελλάδα του Μνημονίου; Η κρίση έδειξε, ότι ο «βασιλιάς είναι γυμνός».
Η προσωπική στάση του καθενός μας καταγράφεται. Καταγράφεται στη συνείδηση όλων των ελλήνων, καταγράφεται στην πολιτική μας πορεία και πλέον καταγράφεται ηλεκτρονικά σχεδόν σε ταυτόχρονο χρόνο. Δεν κρυβόμαστε και ούτε πρέπει - από πουθενά. Όποιος υποτιμά αυτές τις ώρες τον πολίτη, θα νιώσει την οργή του.
Το εκβιαστικό δίλημμα που τέθηκε στους Έλληνες βουλευτές το βράδυ της Κυριακής, ήταν αδυσώπητο. Χρεοκοπία ή ένα νέο μνημόνιο. Παύση πληρωμών και ευρωπαϊκή απομόνωση ή νέες σκληρές θυσίες από όλους τους Έλληνες. Τα μηνύματα που έρχονταν από όλες τις μεριές, τις τελευταίες ημέρες ήταν κραυγές αγωνίας. Ποιο είναι το μέλλον της πατρίδας μας; Ποιο είναι το μέλλον των παιδιών μας; Το κείμενο της συμφωνίας μοιράστηκε στους βουλευτές ώρες πριν την ψηφοφορία. Κατάφερα να εξασφαλίσω ένα αντίγραφο το Σάββατο το μεσημέρι και κλείστηκα στο γραφείο μου για να το μελετήσω. Δεν σας το κρύβω, είναι ένα σκληρό κείμενο. Η ζωή μας θα αλλάξει δραματικά. Και το πιο σημαντικό; Κανένας δεν μπορεί να μας πει με βεβαιότητα, ότι όλα αυτά είναι αρκετά, για να βάλουμε επιτέλους «πάτο στο βαρέλι».
Υπάρχει όμως ένα σημείο που αφήνει ακόμα και τώρα μια ικμάδα αισιοδοξίας. Με αυτό το νέο μνημόνιο κερδίζουμε χρόνο. Δεν χρεοκοπούμε. Όχι, αυτό δεν είναι ψέμα. Πράγματι, είμαστε ένα βήμα πριν το χείλος του γκρεμού. Όλοι ξέρουμε πια ποιος φταίει για αυτό. Ποιες πολιτικές μας έφεραν σε αυτό το σημείο.
Κερδίζουμε χρόνο όμως και για κάτι ακόμα πιο σημαντικό. Για να κάνουμε όλες εκείνες τις διαρθρωτικές αλλαγές, που θα μας βοηθήσουν να βγούμε και πάλι στο δρόμο της ανάπτυξης. Που θα μας επιτρέψουν να ανακάμψουμε τη ξέφρενη πορεία του χρέους μας και να αποκτήσουμε και πάλι το αναγκαίο πλεόνασμα που θα μας βοηθήσει να σταθούμε ξανά στα πόδια μας, χωρίς ξένα δεκανίκια.
Παρών λοιπόν σε αυτή τη προοπτική. Γιατί είναι η μόνη που μπορεί να μας δώσει και πάλι ελπίδα. Παρών στην Ελλάδα της Ευρώπης. Παρών στον αγώνα για ένα καλύτερο αύριο.
Όχι στη χρεοκοπία. Όχι στην άκριτη διαπραγμάτευση. Όχι στο σκυμμένο κεφάλι. Όχι στα λάθη του παρελθόντος.
Δημοσιεύτηκε στις 10:30