Για το Ηράκλειό μας, για την Κρήτη μας, για την Ελλάδα που αγαπάμε και αξίζουμε· με πίστη, ενότητα και προοπτική συνεχίζουμε μπροστά.

Μαραθώνιος. Γιατί η πολιτική δεν είναι σπριντ· είναι αντοχή, επιμονή, διαδρομή. Το έμαθα από τα πρώτα μου βήματα στη Μεσαρά, και το κουβαλάω μέχρι σήμερα.

Αληθινά. Μεγάλωσα μέσα σε μια πολύτεκνη, αγαπημένη και πολύ δεμένη οικογένεια, μαζί με ανθρώπους που ήταν πάντα σημαντικοί για μένα — συγγενείς, φίλους, γείτονες. Τα παιδικά μου χρόνια ήταν εκείνα τα γνωστά, ξέγνοιαστα και ζωηρά χρόνια στις αλάνες και στις γειτονιές, με παιχνίδι, παρέες και στιγμές που μένουν μέσα σου για πάντα. Μέσα από αυτή την καθημερινότητα έμαθα τι σημαίνει να ανήκεις κάπου, να μεγαλώνεις με αξίες, με στήριξη και με ανθρώπους δίπλα σου. Και πιστεύω πως αυτό το αίσθημα ήταν που με οδήγησε αργότερα στην πολιτική και στην ανάγκη να προσφέρω στον τόπο μου και στους ανθρώπους του.

Στα φοιτητικά μου χρόνια. Στην ΟΝΝΕΔ, στη ΔΑΠ και μετά στους συλλόγους των Κρητών. Πρόεδρος στην Φοιτητική Ένωση Κρητών, στην Παγκρήτια Νεολαία, στο Παγκόσμιο Συμβούλιο Κρητικών Νεολαιών και στο διοικητικό συμβούλιο της Παγκρήτιας Ένωσης. Εκεί κατάλαβα ότι η πολιτική δεν είναι αφηρημένη ιδέα· είναι το πώς μιλάς, πώς οργανώνεις, πώς παλεύεις για να γίνει κάτι καλύτερο. Κι ήταν μαγικό να βλέπω πως μια παρέα 10 ανθρώπων μπορούσε να αλλάξει πράγματα, να εμπνεύσει, να ταξιδέψει όλη την Ελλάδα.

Φυσικά. Ήταν το 2004. Τότε πολλοί με αποκαλούσαν «ο γιος του Κωστή του Αυγενάκη». Για μένα αυτό ήταν ταυτόχρονα τιμή αλλά και ευθύνη, γιατί ο πατέρας μου ήταν ένας άνθρωπος αγαπητός, αποδεκτός από την κοινωνία και σημείο αναφοράς για τον τόπο μας.
Μέσα σε ελάχιστες μόλις ημέρες από την ανακοίνωση της υποψηφιότητάς μου, χωρίς καμία ουσιαστική προετοιμασία και χωρίς οικογενειακή πολιτική παράδοση, η πρώτη εκείνη παρουσία κατέγραψε περίπου 11.000 σταυρούς εμπιστοσύνης.
Ήξερα όμως πως αυτό δεν ήταν παρά μόνο το πρώτο βήμα.

Στις εθνικές εκλογές του 2007 ήμουν δεύτερος σε σταυρούς προτίμησης στο Νομό Ηρακλείου. Το 2009 πρώτος. Κάθε εκλογική μάχη ήταν κι ένα μάθημα: να ακούς τον κόσμο, να καταλαβαίνεις τα προβλήματά του, να μη θεωρείς τίποτα δεδομένο.

Μου έδωσε φωνή, αλλά κυρίως αυτιά. Να ακούω. Στην πολιτική, αν δεν ακούς, χάνεσαι. Οι άνθρωποι δεν θέλουν θεωρίες· θέλουν κάποιον να τους νιώθει.

Δούλεψα από εργοτάξια μέχρι την Παγκρήτια Συνεταιριστική Τράπεζα. Και το 2001 έστησα την «Επιχειρείν», μια εταιρία συμβούλων και τεχνικών μελετών. Γιατί πίστευα - και πιστεύω - ότι η πράξη δίνει αξία στη θεωρία.

Με έντονη κοινοβουλευτική παρουσία και αμέτρητες εργατοώρες αφιερωμένες στο Κοινοβούλιο, πορεύτηκα με πίστη και σεβασμό στη θεσμική λειτουργία της Βουλής και στον ουσιαστικό ρόλο του βουλευτή.
Από την πρώτη στιγμή συμμετείχα ενεργά σε σημαντικές κοινοβουλευτικές επιτροπές, συμβάλλοντας στην επεξεργασία πολλών νομοσχεδίων. Διετέλεσα εισηγητής νομοσχεδίων επί Κυβέρνησης Κώστα Καραμανλή, Τομεάρχης Μεταφορών επί Αντώνη Σαμαρά, ενώ ο Κυριάκος Μητσοτάκης μού εμπιστεύθηκε το 2016 τη θέση του Γραμματέα Πολιτικής Επιτροπής της Νέας Δημοκρατίας.

Από το 2019 μπήκα σ’ έναν χώρο γεμάτο πάθος αλλά και προβλήματα. Προσπάθησα να φέρω κανόνες, να κάνω πράξη τη διαφάνεια. Γιατί ο αθλητισμός στην Ελλάδα δεν είναι μόνο γήπεδα και πρωταθλήματα· είναι πολιτισμός, υγεία, παιδεία.

Το 2023, ανέλαβα το χαρτοφυλάκειο του Υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων. Ένα χαρτοφυλάκιο κρίσιμο για τον τόπο μας. Ήταν πρόκληση, γιατί ο αγρότης και ο κτηνοτρόφος δεν έχουν περιθώρια για λόγια - θέλουν λύσεις.

Η χρονιά που πέρασε δεν ήταν εύκολη. Υπήρξαν στιγμές που με δοκίμασαν πραγματικά. Εκείνο όμως που μου έδωσε δύναμη να συνεχίσω ήταν η σχέση εμπιστοσύνης και αγάπης με τον κόσμο του Ηρακλείου, αλλά και η στήριξη πολλών συναδέλφων και φίλων της παράταξης.
Πιστεύω πως στη ζωή και στην πολιτική το σημαντικό δεν είναι να δείχνεις άτρωτος. Σημασία έχει να μπορείς να στέκεσαι όρθιος όταν περνάς δυσκολίες, να αναγνωρίζεις τα λάθη σου, να κάνεις την αυτοκριτική σου με ειλικρίνεια και να συνεχίζεις μπροστά.
Αυτό κάνω καθημερινά, αλλά πολύ έντονα τον τελευταίο 1,5 χρόνο μετά από πολλές δυσκολίες που εμφανίστηκαν στο δρόμο μου. Να πορεύομαι με αλήθεια, με πίστη και με ακόμα μεγαλύτερη επίγνωση της ευθύνης απέναντι στους ανθρώπους που με εμπιστεύονται.

«Μην βιάζεσαι. Άκου, μάθε, κάνε λάθη, ξανασήκω. Η διαδρομή είναι πιο σημαντική από τον τερματισμό».